Maska

    

𝕄𝕒𝕤𝕜𝕒

                                                                                                Autor: Ciko

              ___________________________________________________________
              ___________________________________________________________

W dniu osiemnastych urodzin Darii bowiem tak się ona nazywała, jej rodzinna wioska została najechana przez barbarzyńców. Ona oraz jej rodzina zdążyła uciec z miejscowości, ale musieli się rozdzielić, dlatego też znajduje się aktualnie sama w karawanie, by dojechać do Inysu — państwa, w którym mają się oni wszyscy spotkać i rozpocząć nowe życie. Złe myśli i zmęczenie ucieczką sprawiły, że zdążyło się jej przysnąć w trakcie jazdy. 

     ___________________________________________________________

— Wybacz mi, ale nie mogę pani wieźć w nieskończoność. — Odezwał się wysoki i przygnębiony głos, który przerwał sen pasażerki. 

— Czy mógłby pan powtórzyć? — odpowiedziała dziewczyna zaspanym tonem, ziewając w trakcie wypowiedzi. Przyjrzała się bliżej kierowcy drewnianego wozu, bowiem wcześniej nie miała okazji ze względu na to, że zakrywał swoją twarz pod drewnianą maską. Spodziewała się kogoś lokalnego i starszego, a chłopak wyglądał na osobę młodszą od niej i niewywodzącą się z tutejszych terenów. 

— Albo płacisz, albo wychodzisz — stwierdził stanowczym tonem w jej stronę. 

— Nie mam, czym więcej zapłacić, zatem chyba się będziemy musieli pożegnać — odparła krótko i wyszła. 

— Powodzenia w dalszej podróży. — Uśmiechnął się szczerze. Nim zdążyła zareagować, to bryka już zniknęła za horyzontem. Mogła z daleka jedynie usłyszeć głuchy stukot koni i ujrzeć machanie karawaniarza na pożegnanie. 

Podróżniczka rozejrzała się wokół siebie. Noc wcale nie ułatwiała orientacji w terenie, ale nie wymagało to od niej wiele sprytu i spostrzegawczości, żeby się domyśleć, że znajdowała się w lesie nieopodal gór Avaloru. Bystry i spontaniczny umysł pozwolił jej szybko wymyślić drogę, którą będzie mogła szybko i bezpiecznie dostać się do najbliższego miasta. Przechodząc przez rzekę, a następnie idąc przed siebie, powinna być dolina, na której znajduje się wschodni trakt prowadzący prosto do Ilvesery — miasta granicznego, w którym będzie mogła szukać schronienia i pomocy. Cała droga powinna potrwać około dwóch tygodni. Spróbowała przejść przez rzekę na pniu, który leżał między jednym a drugim brzegiem. Drewno nie okazało się jednak być wystarczająco mocne i załamało się pod jej stopami w niespodziewanym momencie, a ona skończyła w wodzie. Nic się jednak takiego złego przecież nie stało, tylko ubrania zmokną. Zestresowała się w tym momencie, gdy zrozumiała, że wartki nurt strumienia prowadził do wodospadu. Nie mogła się jednak poddać, nie mogła zginąć w taki głupi sposób, prawda? Próbowała jak najszybciej dopłynąć do brzegu, jednakże jej próby na niewiele się zdały. Kiedy znajdowała się blisko spadku — zamknęła oczy. Czuła ciepło i dziwne poczucie bezpieczeństwa oraz spokoju, którego nie mogła zaznać przez to wszystko, co się wydarzyło dnia jej urodzin. Ku jej zaskoczeniu — po otworzeniu oczu okazało się, że znajdowała się w środku ognistego kręgu na kwiecistej polanie. Obok niej leżała maska na kształt lisa z wyżłobionymi oczami, która wyraźnie była nadgryziona zębem czasu. Coś było w niej specyficznego, nie mogła być zwyczajna. Kierując się ciekawością, przymierzyła ją. W niespodziewanym momencie oślepiło ją światło, zasłoniła swoje oczy rękoma, a po ich odkryciu przed jej oczami ukazała się kobieta w podobnej masce, do tej którą nosiła.

— Cześć… — powiedziała zamaskowana przyjaznym tonem, wręcz zapewniającym o jej dobrych intencjach. Daria się odsunęła na bezpieczną odległość, a na jej twarzy wyraźnie malowało się zdziwienie. 

— Kim ty tak właściwie jesteś? Co to ma wszystko znaczyć? — zapytała, domagając się jakichkolwiek wyjaśnień, przy tym wskazując na kobietę, a następnie wymachując maską. 

— Nazywam się Keira i jestem boginią równowagi żywiołów, która właśnie ci uratowała życie — rzekła dość oficjalnie, jednak w takich sprawach raczej się nie żartuje — …spokojnie, jednak nie jestem zdziwiona, że mnie nie kojarzysz. Mówiąc delikatnie, zostałam dość zapomniana przez ludzi. Możliwe, że moje błogosławieństwo po prostu nie daje tyle korzyści i mocy w porównaniu do tego, co zapewniają inni bogowie, ale no cóż. Nie o tym jednak… Jestem ci wdzięczna, że mnie uwolniłaś z tego artefaktu, zatem chciałabym się, w jaki sposób odwdzięczyć. W czym potrzebujesz pomocy?

— Niezaprzeczalnie, jest to jedna z moich najdziwniejszych sytuacji w życiu… Nie będę jednak ukrywać, że chętnie skorzystam z pomocy. Zaprowadziłabyś mnie do Ilvesery? Zgubiłam się kompletnie, a zresztą te tereny są dość niebezpieczne. 

— O, okej. Nie brzmi to jak nic trudnego. W tamtą stronę! —  Wskazała palcem, po czym zaczęła iść w tamtą stronę. Daria podążyła za nią.

     Cisza trwała przez jakieś pierwsze dziesięć minut drogi. Osiemnastolatka jedynie rzucała na boginię przenikliwe spojrzenia, nie do końca będąc ufna całej sytuacji. Rozumiała, o co chodzi, ale nie do końca to do niej docierało. 

— Nie musisz się cały obwiniać, słońce — powiedziała zamaskowana opiekuńczym tonem, przerywając milczenie. 

— Skąd ty o tym tak właściwie wiesz? — zapytała dziewczyna. Keira uznała to za pytanie retoryczne, więc nawet nie próbowała odpowiadać. Ona sama chwilę później zdążyła się domyśleć, przecież jest wszechwiedząca jako bogini. — Nie jest łatwo, mam wrażenie, że ten najazd nie wydarzył się bez powodu w moje urodziny. Czemu tak właściwie cię to tak bardzo interesuje, z pewnością musisz mieć ważniejsze sprawy niż myślenie nad sprawami śmiertelników. 

— Po prostu staram się być wyrozumiała, a ty wydajesz się dość zagubiona. Żeby to też nie zabrzmiało źle, nie wywyższam się nad tobą, tylko wiem, że osiemnaście lat to bardzo trudny dla was ludzi wiek na Ziemi. — Wzruszyła ramionami. — Najważniejszą rzeczą, która mogłabym ci powiedzieć na pożegnanie, to, żebyś nie bała się popełniać błędów, bo popełnianie błędów to nieodłączny element nauki. Pamiętaj też, że nie ma nic złego w tym, że jeszcze nie do końca wiesz, za czym chcesz podą… — Keira przerwała zdanie, kiedy to obie napotkały na drodze dwóch śmiałków przypatrujących się kapliczce [...]

     ___________________________________________________________

     ___________________________________________________________